Als journalist sta je continu onder tijdsdruk en slinger je het ene na het andere verhaal de wereld in. Hoe vind je de tijd om narratieve pareltjes te maken?

Dat is de vraag die Diana Sugg zich jaren geleden stelde. Ze was verslaggever bij de Baltimore Sun, versloeg daar gezondheidszorg en won een Pulitzer voor de wijze waarop ze dat deed. Ze begeleidt nu andere journalisten bij haar krant om indrukwekkende verhalen te maken. “Zulke verhalen vergen een andere werkhouding. Wacht niet tot iemand je de tijd geeft om aan een mooi verhaal te gaan werken,” zegt ze. “De beste verhalen zijn niet de breaking news stories, maar de verhalen die de onderstroom weergeven. Voor sommige verhalen heb ik wel twee jaar zo nu en dan mensen gebeld, tot ik toegang kreeg tot de juiste persoon.”

Sugg spreekt op de Conferentie Verhalende Journalistiek, dit jaar op 18 en 19 mei in Pakhuis de Zwijger. Curator van de conferentie is Pulitzerprijswinnaar, professor in de journalistiek en coach Jacqui Banaszynski. Het thema is: “Amplify your story. Het vergt een team om een prijswinnend verhaal te maken.”

Waar de conferentie vorig jaar, onder curator Amy O’Leary, haarfijn uitlegde waarom verhalende journalistiek nodig is om de aandacht vast te houden in een tijd van informatie overkill, ligt de nadruk dit jaar op doen. En dat doen gebeurt al op de dag voor de conferentie. Dan geven verschillende sprekers een masterclass, waaronder Lulu Miller (podcast Invisibilia), Thomas French (tweevoudig Pulitzerprijswinnaar geeft een overview van narratieve technieken) en Jacqui Banaszynski en Kelley French (over het coachen voor narratieve projecten op de redactie). Met de nieuwe passepartout waarmee je naar twee masterclasses, de kijk- en luisteravond én de conferentie kunt, wil de Stichting Verhalende Journalistiek journalisten uitnodigen om zich niet alleen te laten inspireren, maar ook daadwerkelijk aan de slag te gaan.

Sugg geeft voorafgaand aan de conferentie een masterclass over strategieën voor het ontwikkelen van speciale verhalen naast je overige werk. Ze zegt: “Ik geloof dat iedere journalist zijn eigen bagage meedraagt en zich daardoor aangetrokken voelt tot bepaalde verhalen. Mijn thema is bijvoorbeeld leven & dood. Dat is waar de verhalen die me niet meer loslaten, die ik echt moét maken, allemaal over gaan. Iedereen heeft dat in zich, alleen komen die verhalen er vaak niet omdat we te druk zijn met de waan van de dag. Maar wat ik heb ontdekt, is dat de verhalen die mij bleven achtervolgen, ook bij de lezer een snaar raakten. Het gaat er dus om dat je je diepere nieuwsgierigheid volgt. En dat je leert schakelen van je alledaagse werk naar de verhalen die je niet loslaten.”

Om journalisten die klagen dat ze al twee weken toegang proberen te krijgen, lacht ze. Sugg kan gemakkelijk twee jaar achter een verhaal aan zitten. Zoals dit verhaal, waarvoor ze in totaal achttien gezinnen sprak met een stervend kind. De afspraak bij het laatste gezin werd twee keer afgezegd. Toen de derde afzegging haar te laat bereikte en Sugg toch even kon kennismaken met de moeder van RJ, de hoofdpersoon van het verhaal, is ze niet meer van haar zijde geweken. “Ik bouw aan een verhaal buiten het zicht van mijn leidinggevende. Als ik zover ben, kom ik met het voorstel om een klein berichtje te doen. En dan groeit en groeit het project. De moeder van RJ heb ik ook niet meteen verteld dat ik een groot project wilde doen, dan jaag je mensen weg. Je volgt iemand een tijdlang en gaandeweg maak je het project groter en groter.”

“Ira Glass heeft eens gezegd: het leven bestaat uit vreugde, verrassing, alle emoties. Toch zie je die maar zelden allemaal terugkomen in de krant. Ik denk: vaak als we over een onderwerp schrijven, is het alsof we buiten op de veranda blijven zitten, in plaats van dat we doordringen tot de slaapkamer waar het allemaal gebeurt. Om die slaapkamer te bereiken, zul je de tijd moeten nemen. Die toegang krijg je niet met een week of twee.”

Hier vind je meer informatie. Of volg ons op Twitter: @WareVerhalen.