Illustratie: Claudie de Cleen

Een vader laat een brief op de keukentafel achter en verdwijnt, om jaren later op te duiken in Spanje. Een dichter dwaalt door de stad, op zoek naar plekken om onzichtbaar te zijn. Een Nederlandse vrouw woont al jaren alleen op een winderige berg in Turkije. Je oude leven achter je laten en spoorloos verdwijnen. Kan het nog?

 

 

 

Beluister het verhaalToelichting van de makerTerug naar alle verhalen
 

Maartje Duin (1975) begon als schrijvend journalist en maakte in 2008 de overstap naar radiomaken. Zij maakt sfeervolle, associatief gemonteerde radiodocumentaires, waarin zij grote maatschappelijke thema’s – eenzaamheid, dementie, gentrificatie (het opwaarderen van een woongebied waardoor de vastgoedprijzen stijgen) – terugbrengt tot de menselijke maat. Daarbij heeft zij een voorliefde voor buitenstaanders en einzelgängers. Maartje’s werk wordt vooral uitgezonden door de VPRO bij RadioDoc (NPO Radio 1). Rondom haar projecten organiseert zij vaak evenementen en discussieavonden. Zij presenteert ook luisteravonden voor Grenzeloos Geluid en was in 2016 een van de curatoren van het Oorzaken festival voor verhalende audio. (Foto: John Melskens)
Waarom dit verhaal? ‘Verdwijnen’ is in deze tijd van gekoppelde systemen, bewakingscamera’s en sociale media nagenoeg onmogelijk geworden, zowel fysiek als virtueel. Dat maakt van De Verdwijners een relevante en actuele productie. Het programma belicht drie ‘verdwijnperspectieven’: dat van twee zoons die hun vader met de noorderzon zagen vertrekken, dat van een vrouw die zich vrijwillig uit de bewoonde wereld terugtrok, en dat van de stadsdichter van Antwerpen die probeert een wandeling buiten het zicht van bewakingscamera’s te maken. De drie verhalen zijn geraffineerd met elkaar verweven en vullen elkaar mooi aan. Ze kleuren het filosofische begrip ‘verdwijnen’ concreet in, terwijl ze ook het denken erover aanwakkeren. Zowel qua thematiek, gekozen perspectieven als vertelvorm is De Verdwijners een knappe en goed doordachte productie. Met sterke personages, mooie scènes, een duidelijke gelaagdheid én journalistieke meerwaarde.
Toelichting van de maker ‘Ik wou dat ik er niet was’, wie heeft dit nooit verzucht? Het is een direct gevolg van de steeds complexer wordende samenleving, die zich via allerlei kanalen voortdurend aan ons opdringt. Tegelijk is het verlangen om te verdwijnen niet iets dat je snel met anderen deelt. Dat maakte het voor mij een interessant onderwerp. Het idee voor De Verdwijners kreeg ik door het boek Playing Dead van de Amerikaanse journaliste Elizabeth Greenwood. Hierin onderzoekt zij de vraag of je je eigen dood in scène kunt zetten en een nieuw leven kunt beginnen. Bijvoorbeeld om onder schulden uit te komen. In de huidige tijd, waarin wij overal digitale sporen achterlaten, blijkt dat bijna onmogelijk. Lees verder
Toelichting van de makerTerug naar alle verhalen